Georganiseerde Multicel

foto: Otto Huizinga

2014 08 03 georganiseerde multicel Dagi Otok - de foto toont een gebied van ongeveer 80 km breed

Georganiseerde Multicel

 

 

De georganiseerde multicel heeft een aantal componenten die de gewone multicel niet heeft en die de verbondenheid tussen de celgroepen vergroot, waarmee de mogelijkheid voor een lang leven groter wordt. Deze componenten zijn het aambeeld, de flankerende wolkengroep, de dalende achter instroom etc.

 

Het is vooral het ingrediënt windschering dat de organisatie graad van een bui verstevigt. Windschering speelt een essentiële rol in de vorming van bijvoorbeeld het aambeeld en de mesocycloon.

 

In de categorie van de georganiseerde multicel hoort ook het MCC, het Mesoscale Convective Complex en de MCS, het Mesoscale Convective System. Beide namen komen voort uit de radar- en satellietwaarnemingen. Dit zijn grote mesoschaal verschijnselen, die je in het veld met je blote oog niet kunt overzien. Mesoschaal, naar de indeling van Fujita, betekent dat het verschijnsel tussen de 4 en 400 kilometer groot is.

 

Het MCC is in 1980 door Maddox geïntroduceerd. Hij stelde strenge criteria op voor de diagnose ervan, het betrof alleen grote ronde langlevende convectieve processen.

Het MCS werd daarna beschreven door Mike Fritsch e.a. om ook de grote meer lijnvormige convectieve processen een naam te geven, ook op basis van radar- en satellietwaarnemingen.

 

Het is vooral de MCS die een aantal subvarianten gekregen heeft zoals de Boogecho, de Bookend Vortex, de Gebroken-S. Namen die slaan op radar- en satellietbeelden en je verder niet veel wijzer maken over de dynamische processen die tot het ontstaan ervan leiden. Bovendien geven deze namen je weinig aanwijzing wat je, op de grond, er van kunt waarnemen.

 

Voor de waarnemer op de grond zul je naar de wolkenpatronen moeten kijken waarbij de 'virtuele' informatie je kan helpen bij het inschatten van de dimensies waar de waarneembare wolkengroepen deel van uitmaken.